Geride bıraktığımız hafta içinde üniversite tercih döneminin sancılı günlerini yaşadık. Gençlerin geleceğe nasıl bakacakları, geleceğe yönelik kararlarını nasıl vereceklerini belirlemeye çalışan ve çocukları için yöneticiliği bir meslek zanneden anne baba tutumları – bir üniversiteye kapak atmanın hayatı tümden kolaylaştıracağını düşünen öğrenci tutumunu doğurunca – ortaya; özgür bir toplumun geleceği için girişimci aydın insan yetiştirmekten, çok uzak bir tablo çıktı.
Oysa konfor alanında yayılmış olan bütün kurumsal alan çalışanlarını; sosyo-psikolojik etkenlerden uzak, dehşet bir dönüşüm bekliyor. Daha dün fantastik gelecek gibi konuştuğumuz her şey teknolojik gelişmenin hızla yayılmasıyla kısa süre önce kapımızı çaldı zaten. Finans sektörü ve dijital bankacılık bunun en müthiş örneğidir.
Peki Girişimci Ruhu Nasıl Oluşmaz? Girişimci Farkındalığı Nedir?
Yapılan bilimsel çalışmalar bu tip daha nice örneğin, insanın potansiyelinde baskılanmış ve kalıplanmış olarak orada bekleyen “girişimci farkındalığın” tetiklenmesiyle meydana gelebileceğini söylüyor. Ancak girişimci farkındalık; toprağına bakmadan, suyunu vermeden kendi kendine yeşeren bir zenginlik değil ne yazık ki.
Çünkü çocuklarına özgüven ve özdeğer inşa etme fırsatı vermeyen aile sisteminin oluşturduğu toplumlar; niyet-bilgi-beceri-eylem-sonuç döngüsünü hiç keşfedememiş, dışı büyümüş içi çocuk kalmış duygu tutkunu ve kederli bireyler yetiştiriyor.
Bu bireyler anne baba olduktan sonra, tıpkısının aynısı çocuklar büyütüyor ve biz ülke olarak fantastik gelecek gibi konuştuğumuz teknolojik gelişmeleri, yapay zekâ gibi dönüşümleri yaratamıyor; onun yerine fark edebileceğimiz kadar yanı başımıza hatta dibimize kadar geldiğinde, ancak konuşuyoruz. Avrupa’yı 100 yıl geriden takip ettiğimiz gibi çocukların öğrenmek, araştırmak, merak etmek gibi duygularını daha yeşermesine izin vermeden köreltiyor, törpülüyor ve kendimiz gibi olması için elimizden geleni yapıyoruz. Sonra bu çocuk nasıl böyle oldu diye hayıflanıyoruz.
Anne ve baba olarak çocuklarımıza bırakabileceğimiz en güzel mirasın özgüveni ve özsaygısı yüksek bireyler yetiştirmek olduğuna inanıyorum. Ebeveynlerin çocuklarının eğitimlerini önemsemesinin yanı sıra; çocuklarının hayallerine ve yeteneklerine gözlem bilinci geliştirerek onları desteklemesi gerekiyor. Gençlerin umutlarını, şevk ve isteklerini kırmamalıyız. Onların kendilerini gerçekleştirmelerin, potansiyellerini ortaya koymalarına fırsat tanımalıyız diye düşünüyorum.
Yani Mesele Şu:
İki Farklı Kültür, İki Farklı Gelecek… Nasıl Mı?
Bir yanda zihinsel gelişimi kalıplanmış, kendi adına karar veremeyen, 30’lu yaşlarına geldiğinde; geçindiği işine dahi öfkeli, metropol robotu olan insan modeli (örneğini görmek için sadece etrafınıza bakmanız yeterli) var.
Diğer yanda ise; özgüvenini övgü, takdir, tebrik ile değil iç kaynaklı geribildirim ile inşa eden insan modeli var. Bu insan modelini yaşadığımız ortamda etrafımıza bakarak örnek veremeyeceğimiz için; Apple ve Google arasında hızla kızışan akıllı telefon pazarını domine etme rekabetinde teknoloji endüstrisinin en yeni keşifleri olan milyoner çocuk girişimcilere bakabiliriz.
Ergenlik Döneminde Milyoner Olan Çocuklar
Genç girişimcilerden olan 14 yaşındaki Grant Goodman ve 16 yaşındaki Douglas Bumby Apple ve Google için yeni aplikasyonlar yaratan, girişimci milyoner çocuklardan sadece ikisi. Biz sosyo-duygusal anlamda birbirimizin açıklarını arayarak mutlu olurken, bu çocuklar teknoloji ve tasarım dünyasında ortak bilgi paylaşımı paydasında verim yaratarak ve üreterek anlam buluyorlar.
